Ted Williams

Theodore Samuel Williams (ur. 30 sierpnia 1918, zm. 5 lipca 2002) – amerykański zawodowy baseballista i menadżer baseballu. Przez 21 lat w Major League Baseball grał jako środkowozapolowy w Boston Red Sox (1939–1942 i 1946–1960). Williams dwukrotnie wygrał American League zdobywając tytuł MVP, sześciokrotnie wygrał w klasyfikacji uderzeń i dwukrotnie zdobył Potrójną Koronę (w 1942 i 1947). Dziewiętnastokrotny gracz Meczu Gwiazd, dostał się do Galerii Sław Baseballu w 1966. Wśród jego licznych przydomków były: "The Kid", "The Splendid Splinter", "Teddy Ballgame", "The Thumper", "Mr Red Sox", "Toothpick Ted" oraz, z powodu sprawności uderzeń, "The Greatest Hitter Who Ever Lived". Kariera Williamsa została dwukrotnie przerwana przez służbę wojskową, był pilotem United States Marine Corps. Zagorzały rybak, prowadził show telewizyjny o rybactwie, a jego nazwisko zostało w 1999 umieszczone w International Game Fish Association Hall of Fame. Ted Williams urodził się w San Diego jako Teddy Samuel Williams, nosząc imiona nadane po jego ojcu, Samuel Stuart Williams, oraz Teddy Roosevelt. Zmienił potem swoje imię na Theodore. Ojciec był żołnierzem, szeryfem i fotografem w Nowym Jorku, a matka May Venzor pochodziła z El Paso (Teksas), gdzie służyła w Armii Zbawienia. Williams mieszkał w sąsiedztwie North Park w San Diego (4121 Utah Street), a podstaw baseballu nauczył go wuj Saul Venzor, były pół-profesjonalny gracz baseballu, który grał kiedyś przeciwko Babe Ruth, Lou Gehrig, i Joe Gordon. W trakcie swojej kariery wielokrotnie podkreślał, że chce być znany jako "Największy uderzający, jaki kiedykolwiek żył" ("The greatest hitter who ever lived"). Williams mówił, że jego celem jest, aby ludzie wskazywali na niego i mówili: "Oto idzie Ted Williams, największy uderzający jaki kiedykolwiek żył" ("There goes Ted Williams, the greatest hitter who ever lived."). Williams pilnie studiował uderzanie. Używał lżejszego kija niż większość, ponieważ wtedy mógł uderzać szybciej. Biograf Leigh Montville wspomina, że Hillerich & Bradsby dali Williamsowi cztery kije o wadze 34 uncje i jeden ważący 33 1/2 uncji, i poprosili o rozpoznanie, który kij jest lżejszy, co udało mu się wykazać. W 1970 napisał książkę The Science of Hitting (Naukowe podejście do uderzania) (wydanie poprawione 1986), która nadal jest lekturą wielu graczy w baseball. Williams do późnej starości z entuzjazmem dyskutował o uderzaniu; rozmowa z Tonym Gwynnem została sfilmowana dla telewizji. Williamsowi brakowało szybkości w stopach, toteż w ciągu 19-letniej kariery zaliczył tylko 24 skradzionych baz.