Roger Waters

George Roger Waters (ur. 6 września 1943) – brytyjski progresywny muzyk i kompozytor rockowy. Gra na gitarze basowej, gitarze akustycznej, śpiewa, komponuje i pisze teksty. Najbardziej znany ze swej kariery w angielskiej grupie rockowej Pink Floyd (1965–1985). Roger Waters przyszedł na świat w Great Bookham (Anglia), otrzymując imiona George Roger. Dorastał w Cambridge. Mimo że jego ojciec, Eric Fletcher Waters, był komunistą i żarliwym pacyfistą, walczył w II wojnie światowej i w 1944 zginął podczas Operacji Shingle (znanej także pod nazwą bitwa pod Anzio) gdy Roger miał zaledwie pięć miesięcy. Było to wydarzenie, które wywarło znaczny wpływ na późniejszą twórczość Watersa: można usłyszeć w niej wiele odwołań i aluzji do tej straty, zwłaszcza na wydanym w 1983, zadedykowanym ojcu, albumie The Final Cut i w utworze „When the Tigers Broke Free”, pierwotnie zamieszczonym na filmowej wersji The Wall. Jednocześnie postać nadopiekuńczej, zaborczej matki, również wykreowana na potrzeby tego obrazu, nie miała według słów autora w zasadzie nic wspólnego z Mary Waters, nauczycielką i lewicową aktywistką. W Cambridge Waters chodził do szkoły razem z Sydem Barrettem, podczas gdy David Gilmour uczył się po drugiej stronie drogi. Nicka Masona i Ricka Wrighta poznał podczas swych studiów architektonicznych na londyńskiej politechnice. W 1965 razem ze swoim znajomym z czasów szkolnych, Sydem Barrettem i dwoma kolegami ze studiów, Nickiem Masonem i Rickiem Wrightem, założył zespół Pink Floyd. Mimo że to Barrett początkowo był najbardziej twórczą siłą zespołu, na debiutanckim krążku grupy, The Piper at the Gates of Dawn, znalazła się także jedna kompozycja autorstwa Watersa: „Take Up Thy Stethoscope and Walk”. Album odniósł znaczący sukces, i bardzo wywindował pozycję zespołu. Gdy pogarszające się zdrowie psychiczne dotychczasowego lidera zaczęło prowadzić do skrajnie nieprzewidywalnych zachowań, uniemożliwiając mu dalszą pracę, Waters próbował wymusić na nim poddanie się terapii psychiatrycznej. Gdy okazało się to bezskuteczne, do Pink Floyd dołączył nowy gitarzysta, znany Watersowi z czasów Cambridge David Gilmour, by ostatecznie zastąpić Barretta pod koniec 1967. Nawet dotychczasowi menedżerowie grupy byli przekonani, że nie zajdzie ona daleko bez udziału utalentowanego lidera. Waters wypełnił jednak tę lukę, i odtąd to głównie on miał decydować o kierunku artystycznych poszukiwań Pink Floyd. To właśnie ten skład, z Gilmourem i Watersem, miał doprowadzić zespół do największej świetności, w latach 70. owocując albumami, które do dziś cieszą się największym uznaniem krytyki i publiczności. W 1970 Waters współpracował z brytyjskim kompozytorem Ronem Geesinem (który współkomponował również tytułową suitę na płycie Atom Heart Mother) przy ścieżce dźwiękowej do filmu The Body. Składała się głównie z utworów instrumentalnych, przeplatanych piosenkami autorstwa Watersa. Natomiast w zespole stał się głównym autorem tekstów, wywierając coraz większy wpływ na jego działalność: to właśnie jego pomysły stawały się bodźcem i motywem przewodnim dla tworzonych przez Pink Floyd albumów koncepcyjnych (The Dark Side of the Moon, Wish You Were Here), na użytek których napisał wszystkie teksty i część muzyki. Później Waters stał się też głównym kompozytorem grupy, w większości samodzielnie tworząc muzykę na płyty Animals i The Wall (choć nadal współpracując z Gilmourem przy liniach melodycznych, czego efektem są utwory m.in. z LP The Wall: „Comfortably Numb” czy „Run Like Hell”). Mimo że zazwyczaj jest znany głównie z roli basisty i wokalisty, Waters grał również na elektrycznej gitarze rytmicznej (w utworach „Pigs (Three Different Ones)” i „Sheep” z płyty Animals), a także dodawał syntezatory i odgłosy tła do wcześniejszych płyt. Podczas swoich tras grywa także na gitarze akustycznej, szczególnie wykonując utwory z płyty The Final Cut.