Brian Jones

Lewis Brian Hopkin Jones (ur. 28 lutego 1942 w Cheltenham, zm. 3 lipca 1969 w Hartfield) – brytyjski muzyk, wokalista i kompozytor. Założyciel i pierwszy lider angielskiego zespołu The Rolling Stones, był również pomysłodawcą nazwy zespołu oraz autorem koncepcji muzycznej i dużej części dorobku grupy. Jones był multiinstrumentalistą: grał na gitarze, fortepianie, harmonijce ustnej, mandolinie, organach, klawesynie, sitarze, saksofonie, flecie, cytrze, oboju, klarnecie i różnych instrumentach perkusyjnych. Muzykowi poświęcono film Stoned z 2005 roku. Był przyjacielem Jimiego Hendrixa, Johna Lennona i Boba Dylana. Lewis Brian Hopkin Jones urodził się w sobotę 28 lutego 1942 roku w Park Nursing Home w Cheltenham, w hrabstwie Gloucestershire, w średnio zamożnej rodzinie. Jego ojciec Lewis Blount Jones, którego rodzice byli nauczycielami ukończył studia na wydziale inżynierii lotniczej Uniwersytetu w Leeds. W 1938 roku poślubił w Walii, Louisę Beatrice Simmonds, której ojciec był mistrzem budowlanym i organistą w kościele w pobliżu Cardiff. Rok później młodzi małżonkowie przenieśli się do Cheltenham, mieszkali w dzielnicy Rosemead przy Eldorado Road, i tam właśnie przyszedł na świat ich syn – Brian. Matka Jonesa dawała lekcje gry na pianinie, a ojciec pracował dla Dowty Group jako inżynier. Podobnie jak żona interesował się muzyką, grał na pianinie i na organach oraz prowadził chór w pobliskim kościele. Pamela, siostra Briana, zmarła w wieku dwóch lat na leukemię. Druga siostra, Barbara, urodziła się w 1946 roku. W 1948 roku Brian Jones nabawił się krupu, co z kolei spowodowało astmę, na którą chorował już do śmierci. W 1948 roku matka zaczęła uczyć Jonesa gry na pianinie, nauka trwała do 14 roku życia. W 1948 roku rozpoczął naukę szkolną, we wrześniu 1949 roku Jones przeszedł do płatnej, renomowanej szkoły Dean Close Junior w Chelteham. Miał dobre wyniki w nauce muzyki i angielskiego. W czerwcu 1953 roku zdał wstępne egzaminy i we wrześniu zaczął uczęszczać do szkoły średniej w Cheltenham. W 1956 roku, został pierwszym klarnecistą w szkolnej orkiestrze. W wieku piętnastu lat zdał siedem egzaminów i przeszedł od razu do szóstej klasy. Jeszcze w szóstej klasie zdał dwa zaległe egzaminy, a potem dwa wyższe z fizyki i z chemii. W 1957 roku zainteresował się muzyką Charliego Parkera, pod jego wpływem przekonał rodziców by kupili mu saksofon. Następnie na siedemnaste urodziny rodzice kupili mu gitarę akustyczną. W roku 1959 przyszło na świat jego pierwsze nieślubne dziecko, które urodziła czternastoletnia uczennica Valerie z Chaltenham. Jones nie chciał by dziecko się urodziło, dlatego Valerie zerwała z nim a dziecko oddała do adopcji. W sierpniu 1959 roku rozpoczął pracę w londyńskim zakładzie optycznym, zaczął wtedy bywać w klubach jazzowych, jednak po jakimś czasie porzucił tę pracę i powrócił do Cheltenham. We wrześniu 1959 roku by uniknąć problemów z rodzicami Valerie, wybrał się z przyjaciółmi na podróż po Skandynawii, gdzie podróżował autostopem i zarabiał graniem na gitarze na ulicy. W listopadzie 1959 roku poznał Angelinę, która niedługo potem zaszła z nim w ciążę, ta zdecydowała się urodzić drugie dziecko Jonesa (córkę). Jones nie wiedział o jej narodzinach. Pod koniec 1959 roku Jones zaczął pracować w fabryce w Brockworth, wkrótce podczas dojazdu do pracy miał wypadek samochodowy. Następnie został konduktorem autobusowym, w tym czasie Brian wyprowadził się z domu i zamieszkał razem z kilkoma przyjaciółmi. Niedługo potem dowiedział się że został kolejny raz ojcem, tym razem z Pat Andrews, jednak i tym razem nie zdecydował się na zamieszkanie z dziewczyną. Niedługo potem podjął pracę jako młodszy architekt w miejskim biurze w Gloucester, pomagając w projektowaniu szkół. Następnie Jones został sprzedawcą w sklepie i węglarzem. Na początku roku 1960 Brian Jones zaistniał na lokalnej scenie jazzu tradycyjnego. W marcu 1960 roku grał na lokalnych potańcówkach z zespołami John Keen's Trad Band i Jock Henderson's Dixielanders, grał też z Bill Nile's Delta Jazzmen. Muzycy grający jazz lubili też bluesa, dlatego Brian wybrał się w Cheltenham na koncert zespołu The Chris Barber Band z udziałem amerykańskiego bluesowego harmonijkarza Sonny’ego Boya Williamsona. Od tego czasu Jones poważnie zainteresował się chicagowskim bluesem i wkrótce potem zaczął poszukiwać płyt Sonny’ego Boya i Muddy'ego Watersa. Trzecie dziecko Briana, tym razem chłopca, Pat Andrews urodziła 23 października 1961 roku, otrzymał imię Julian Mark, Pat w tym czasie regularnie odwiedzała Briana. Wkrótce potem Jones wybrał się na koncert do ratusza w Cheltenham, gdzie w części bluesowej koncertu grał jeden z pierwszych brytyjskich bluesmanów – Alexis Korner. Jones szybko nawiązał kontakt z Kornerem, kupił sobie gitarę elektryczną marki Harmony Stratotone z jedną przystawką (jako wzmacniacza używał przerobionego magnetofonu) i cały czas ćwiczył granie na gitarze techniką slide słuchając każdej dostępnej płyty Elmore’a Jamesa, Roberta Johnsona i Howlin'a Wolfa. Od tego zdarzenia zaczął często jeździć do Londynu, gdzie w krótkim czasie dobrze poznał, w tym czasie jeszcze bardzo wąskie środowisko bluesowe. W styczniu 1962 roku Jones będąc w Londynie zaprzyjaźnił się z Paulem Pondem, który mieszkał w Oxfordzie. Pond, który prowadził w tym czasie grupę bluesową Thunder Odin's Secret, bezskutecznie namawiał Briana Jonesa, aby ten dołączył do jego zespołu. Niedługo później Pond zmienił nazwisko na Paul Jones i dołączył do grupy Manfred Mann, z którą zyskał światową sławę. Na początku 1962 roku Brian Jones razem ze swoim przyjacielem Dickiem Hattrellem przyjechali z Chaltenham do londyńskiego Ealing Jazz Club by zobaczyć pierwszy występ Alexisa Kornera z jego nowo powstałym zespołem Blues Incorporated (w zespole tym na perkusji grał Charlie Watts, późniejszy perkusista The Rolling Stones). Jones dał Alexisowi taśmę którą nagrał z Paulem Pondem i poprosił o możliwość zagrania w Ealing Jazz Club. Klub ten zyskiwał słuchaczy i już niedługo po otwarciu cieszył się popularnością. W drugim tygodniu istnienia zespołu Jones zadebiutował na gitarze jako kolejny muzyk Blues Incorporated, wtedy też po raz pierwszy rozmawiał z Charliem Wattsem. Od tego czasu przyjeżdżał do Ealing co weekend w piątek, a w niedzielę ostatnim pociągiem wracał do Chaltenham do pracy. Na początku kwietnia 1962 roku w Ealing Jazz Club zjawili się Mick Jagger i Keith Richards, którzy w tym czasie również byli pod dużym wpływem bluesa. Zobaczyli wtedy Jonesa, który grał na gitarze metodą slide, byli pod wrażeniem, obaj stwierdzili, że jest niesamowitym gitarzystą. Po koncercie Jagger rozmawiał z Jonesem, który podczas rozmowy wspomniał że tworzy zespół. Mick Jagger jednak od maja 1962 dołączył jako wokalista do Blues Incorporated. Jones chcąc założyć zespół w kwietniu przeprowadził się do Londynu, zamieszkał przy Weech Road w Hampstead, gdzie niedługo potem dołączyła do niego Pat Andrews z dzieckiem, niedługo potem znaleźli sobie nowe mieszkanie w Notting Hill, Brian pracował wtedy w sklepie sportowym. 2 maja 1962 roku Brian Jones zamieścił ogłoszenie w czasopiśmie muzycznym „Jazz News”, że powstaje nowy zespół i poszukuje do niego gitarzystów i wokalistów, a także saksofonistę, pianistę, basistę i perkusistę. Pierwszy zgłosił się pianista Ian Stewart, następnie Geoff Bradford (gitarzysta), nie mieli w tym czasie stałego perkusisty. W czerwcu Mick Jagger i Keith Richards wybrali się na jedną z prób zespołu Jonesa, wkrótce potem przyłączyli się do jego zespołu, zastępując Geoffa. W lipcu nadarzyła się okazja zagrania koncertu w Marquee Club w zastępstwie za Blues Incorporated, w tym czasie zespół jeszcze nie miał nazwy – dlatego Jones specjalnie na tę okazję zdecydował, że wystąpią pod nazwą The Rollin' Stones (inspirował się utworem Muddy'ego Watersa o podobnym tytule). Wystąpili w składzie Mick Jagger (wokal), Keith Richards i Brian Jones (gitary), Dick Taylor (gitara basowa), Ian Stewart (piano) oraz Mick Avory (perkusja), (według innych źródeł grał wtedy Tony Chapman, który był pierwszym perkusistą Stones). Występ w Marquee Club okazał się sukcesem, zespół zaczął następnie grywać we wspomnianym Ealing Jazz Club. Muzycy nadal poszukiwali perkusisty, gdyż Jones uważał, że tylko z bardzo dobrym perkusistą będą dobrze brzmieć, tymczasowo wykorzystywali do tego celu Tony’ego Chapmana, z którego jednak nie byli zadowoleni. W sierpniu 1962 do Jonesa, który samotnie wynajmował mieszkanie w londyńskiej Chelsea przy Edith Grove 102 (w tym czasie mieszkał z Pat Andrews i dzieckiem), wprowadził się Mick Jagger, niedługo potem Keith Richards. Było to mieszkanie bez łazienki z tylko jedną żarówką w dużym pokoju (wynajęte za 16 funtów tygodniowo). Zarobione pieniądze Jones przeznaczał na struny gitarowe i sprzęt, pieniądze Pat Andrews były na życie. W wolnych chwilach Jones, Jagger i Richards słuchali płyt, najczęściej Muddy'go Watersa oraz grali i śpiewali bluesa, poza tym Jones nadal pracował w sklepie, Jagger uczył się w londyńskim LSE, a Richards szukał pracy. We wrześniu 1962 roku Pat z dzieckiem wróciła do Cheltenham. Wspólne zamieszkiwanie umożliwiło Jonesowi i Richardsowi perfekcyjne zgranie swoich gitar, codziennie przez wiele godzin grali razem na gitarach synchronizując je i doskonaląc wzajemne przeplatanie się ich dźwięków. Intensywność ćwiczeń nasiliła się jeszcze bardziej późną jesienią i zimą (kiedy Jones stracił pracę). Te wspólne domowe sesje trwające często po kilkanaście i więcej godzin na dobę zaowocowały w przyszłości własnym stylem (perfekcyjnego uzupełniania się ich gitar), który stał się znakiem firmowym The Rolling Stones. W tym czasie muzycy występowali sporadycznie, więc Jones z różnym skutkiem próbował samodzielnie organizować koncerty. W październiku The Rolling Stones zagrali po raz pierwszy poza Ealing Jazz Club i Marquee Club, było to w Woodstock w Cheam. Niedługo potem z powodu braku perspektyw koncertowych zespół opuścił Dick Taylor. 26 października w prywatnym studio gitarzysty jazzowego Curly'ego Claytona, muzycy nagrali za swoje pieniądze pierwsze trzy bluesowe piosenki („You Can't Judge a Book by the Cover” Bo Diddleya, „Soon Forgotten” Muddy'ego Watersa i „Close Together” Jimmy’ego Reeda). Nagrania zrealizowane bez partii gitary basowej, kilka dni później zostały przesłane do EMI Records, jednak bez odpowiedzi ze strony wytwórni muzycznej. W listopadzie 1962 roku zaczęli grać za kilka funtów w londyńskim klubie Flamingo. Ciągły brak pieniędzy skutkował tym, iż muzycy musieli ratować się zbieraniem i sprzedażą pustych butelek. Z początkiem zimy życie w nieogrzewanym mieszkaniu stało się jeszcze trudniejsze – Jones i Richards grali na gitarach siedząc pod kocami, sytuacja zmusiła ich nawet do wyszukiwania resztek jedzenia z okolicznych śmietników. Na początku grudnia perkusista Tony Chapman zaprosił na próbę zespołu Williama Perksa – basistę (zmienił potem nazwisko na Bill Wyman), który posiadał dobry sprzęt kupiony na raty, jednak nie słuchał bluesa. Wyman, który miał w tym czasie ma utrzymaniu żonę i dziecko, początkowo grywał z The Stones tylko na imprezach, za które były pieniądze. Na początku stycznia 1963, z trudnościami, muzycy namówili Charlie Wattsa do przystąpienia do The Stones. Brian Jones jako założyciel The Rolling Stones w pierwszym okresie jego funkcjonowania był jedynym i niekwestionowanym liderem zespołu, sam wybierał repertuar (przeważnie bluesowy), organizował koncerty, umawiał zespół na pierwsze sesje nagraniowe.